Wietrzenie szatni

Wietrzenie szatni

Kiedy latem ubiegłego roku przy ulicy Bułgarskiej  dochodziło do poważnej rewolucji kadrowej, większość kibiców z dużym dystansem przyglądała się poczynaniom władz Kolejorza. Z dystansem i brakiem wiary, że obrany przez włodarzy „Dumy Wielkopolski” kurs tym razem okaże się tym właściwym. Klub, wraz z końcem czerwca 2019 roku, bez większego żalu pożegnał aż 12 piłkarzy, a wśród nich znaleźli się także całkiem zasłużeni dla KKS-u Jasmin Burić i Łukasz Trałka. W ich miejsce sprowadzono kilku bardziej doświadczonych stranierich, jednocześnie znacznie szerzej otwierając drzwi dla adeptów poznańskiej Akademii.

Koszulka Lecha z herbem

Co więcej, zarówno prezes Karol Klimczak, wiceprezes Piotr Rutkowski oraz trener Dariusz Żuraw otwarcie zapowiadali, że sezon 2019/20 należy potraktować jako przejściowy i przed drużyną nie są stawiane żadne górnolotne cele sportowe. Takie deklaracje, a w zasadzie ich brak, nie spotkały się z najlepszym odbiorem zniecierpliwionych fanów Lecha, którzy na trofeum swojego ukochanego klubu czekają od 2016 roku. Tej jakże karkołomnej misji budowania podstaw pod nową drużynę, poza wspomnianym trenerem Żurawiem, podjąć się miał także całkiem nowy sztab w osobach między innymi Karola Bartkowiaka, Michała Chamery, Łukasza Becelli, Karola Kikuta czy Dariusza Skrzypczaka.

Nazwisko legendy poznańskiego Lecha nieprzypadkowo padło dopiero na końcu, ponieważ to właśnie jego osobie poświęcimy trochę więcej uwagi. Trener Skrzypczak znany jest starszym kibicom Kolejorza jeszcze z czasów, kiedy sam wybiegał na murawę przy Bułgarskiej. Przez blisko dekadę uzbierał prawie 300 występów w niebiesko-białym trykocie, podnosząc w tym czasie trzy trofea za mistrzostwo Polski oraz dwa Superpuchary. Karierę piłkarską zakończył w Szwajcarii, gdzie w późniejszym okresie całkowicie poświęcił się pracy szkoleniowej z młodzieżą, współpracując między innymi ze Szwajcarskim Związkiem Piłki Nożnej. To właśnie osoba Pana Skrzypczaka uznawana jest za głównego architekta eksplozji formy poznańskiej młodzieży. Ale wszystko po kolei.

Nowe rozdanie

Czego zatem mogliśmy spodziewać się po autorskim projekcie Dariusza Żurawia? Na pewno tego, że pierwszy trener Kolejorza ma na tą drużynę jakiś pomysł. Udowodnił to już wcześniej, pod koniec kompletnie nieudanego dla poznańskiej Lokomotywy sezonu 2018/19, kiedy jeszcze w roli strażaka zaproponował wysoki pressing, cierpliwe rozegranie od bramki i dużą ruchliwość pomiędzy poszczególnymi formacjami. I chociaż sezon należało już zaliczyć do przegranych, a wielu zawodników wiedziało, że to ich ostatnie podrygi w niebiesko-białych barwach, to nawet najwięksi malkontenci mogli zauważyć pewne pozytywne zmiany. Nieprzypadkowo, już jako pełnoprawny szkoleniowiec pierwszej drużyny, trener Żuraw zdecydował się na rozwijanie swojej wcześniejszej koncepcji.

Niestety nowy Lech jesienią ubiegłego roku grał w kratkę. Zaczął nieźle, potem złapał zadyszkę, zaczął odbudowywać swoja pozycję, aby ostatecznie pogubić trochę ważnych punktów. Gołym okiem można było dostrzec poprawę stylu gry, natomiast niekoniecznie przekładało się to na dorobek punktowy.  Kibiców nie potrafili przekonać do siebie zwłaszcza nowi piłkarze, kolejno w osobach holenderskiego bramkarza Mickiego Van der Harta, serbskiego stopera Djordje Crnomarkovicia oraz odpowiedzialnego za destrukcję Chorwata, Karlo Muhara. Z nowych twarzy jedynie Lubomir Satka prezentował równy, solidny poziom. Słabsza dyspozycja odbiła się z czasem na frekwencji, ponieważ stadion miejski przy Bułgarskiej pustoszał z miesiąca na miesiąc. Oczywiście warto w tym miejscu podkreślić, że nierówna forma Kolejorza związana była także z odważnym wprowadzaniem młodzieży, z której większość dopiero zdobywała pierwsze szlify na najwyższym poziomie rozgrywkowym. Do samych wychowanków żaden rozsądny sympatyk Lecha nie powinien mieć jednak większych pretensji. 

Przerwa zimowa także nie należała do najspokojniejszych okresów w historii Lecha. Jeszcze w trakcie tureckiego zgrupowania klub opuścił lider formacji ofensywnej, Darko Jevtic, który wybrał ofertę rosyjskiego Rubina Kazań.  Co prawda udało się w międzyczasie zakontraktować Alana Czerwińskiego z Zagłębia Lubin, jednak ten, w obliczu braku porozumienia z włodarzami Miedziowych, zasili szeregi Kolejorza na zasadzie wolnego transferu dopiero od lipca. W jego miejsce na najbliższe pół roku klub musiał wypożyczyć wracającego po urazie reprezentanta Ukrainy, Bogdana Butko. Bezskuteczne okazały się za to poszukiwania konkurenta dla Christiana Gytkjaera, a Dani Ramirez, potencjalny następca sprzedanego do Rosji kapitana dołączył do zespołu tuż przed inauguracją rundy wiosennej.

Cierpliwości

Lech wszedł w nowy rok z przytupem. I chociaż w 6 meczach rundy rewanżowej zgromadził raptem 11 punktów na 18 możliwych, na własne życzenie gubiąc punkty kolejno przy Kałuży, w Białymstoku i na Reymonta, to postawa drużyny w każdym z rozegranych spotkań mogła się podobać, a Lech zaczął grać najbardziej atrakcyjną i ofensywną piłkę w Ekstraklasie. Nastąpiła wspomniana wcześniej prawdziwa eksplozja talentu naszych wychowanków w osobach Jakuba Modera, Kamila Jóźwiaka czy Jakuba Kamińskiego. Swoje trzy grosze dorzucili także zostawiający zawsze całe serducho Tymoteusz Puchacz i jeden z największych polskich diamencików, Filip Marchwiński.

Z tą świetną formą młodzieżowców, niezależnie od wymiaru czasowego jaki otrzymują, związana jest właśnie postać Dariusza Skrzypczaka. Zawsze pogodny, uśmiechnięty trener zdaje się wykonywać kapitalną pracę z adeptami Akademii Lecha Poznań, czego wymierne efekty przyszły właśnie na wiosnę – chociaż uczciwie trzeba przyznać, że akurat Kamil Jóźwiak jest gwiazdą Ekstraklasy od początku sezonu . Nieprzypadkowo to właśnie w kierunku trenera Skrzypczaka po strzelonej z Lechią bramce podbiegł popularny Marchewa. Nieprzypadkowo to właśnie o nim w samych superlatywach i z dużym szacunkiem wypowiadali się w różnych wywiadach pozostali Lechici.

To właśnie naszym wielkopolskim gzubom i ejbrom, wychowankom poznańskiego Lecha, poświęcony będzie cykl o nazwie „Duma Wielkopolski”.  Zachęcamy do śledzenia! 

Wiara z naszego fyrtla zaprasza…

Na razie obowiązuje u nas hasło #zostanwdomu, ale trzeba wierzyć, że już w maju będziemy pędzić na rowerach po lesie. Żeby przegonić wirusa, już teraz zapraszam Was na przejażdżki. Kiedyś napisałem taki tekst, żeby zachęcić kolegów z pracy i sąsiadów. Pośmiejcie się, a w maju do zobaczenia na rowerach.

Na granicy Szwajcarii i Francji. Zakończenie trasy przez całą Szwajcarię.

Wiaruchna,

Wiara z naszego fyrtla zaprasza w maju, tych, co som jeszcze na fleku i majom mocne giyry, na runde na rowerach. Jo mom rajzefiber i już tero rychtuję swojego rzęcha co i wiaruchnie radzę, żebyście się potem nie dygli na nich, bo będzie poruta.

Mele nie powinny się pindaczyć w dyrdoki, ino wziąć stare lumpy, bo będzie glajda i nowe ciuszki będą oglajdrane.
Na rowerach nie wolno się stalować, bo można się wykopyrtnąć, spartolić sprzęt, nabić biniola lub uślumprać.

Nikt nie powinien być nabąbany przed jazdą, ale można wziąć wuchtę wałuwy np. sznytki z obkładem. Mogą być skibki z gzikiem lub kromki obłożone leberką, a gdy ktoś jest słodka dupka lub słodki pamper to i szneki z glancem.

Jak ktoś lubi to weźmie redyski, glubki, jabzo lub pestki z korbola. To wszystko ma być w tytkach i rukzaku, żeby się nie taśtało przy kierownicy.

Guły i ci co mają fefry powinny zostać w domu, co by nie ględziły i brynczały „a daleko jeszcze” w trakcie rundy. Kto nie jest gamułą niech jedzie z nami !!!

Weśta wiaruchna jeszcze bejmy, znicz, bryle, glazejki, badejki z pampersem i hełmy.
Prześlijcie dalej jak znacie jakąś fajną wiarę z naszego fyrtla co są jeszcze na fleku i lubią rowery